۴۸۹ | نیلوفر لاری پور

ادبیات فارسی مرداد ۱۴, ۱۴۰۰
ی خندم. تو مست میشوی. حتی با یک فنجان قهوه که از خطوط ته آن خبر نداری. می خندم با اینکه می دانم تمام خطوط موازی از ته فنجان من می گذرند. تو، سرخی جا مانده بر لب فنجانم را می بوسی. احساس می کنم آن اتفاق ناگزیر افتاده است. پیش از آن که تو شمع روشن کنی عود بسوزانی یک دنیا بوسه حرامم کنی با چشمانی که بین عسل و فروردین مردد است؛ برایم فال فروغ بگیری من به خیانت عادت ندارم اما مگر می شود به این لحظه گفت: نه؟ #نیلوفر_لاری_پور @adamesarbehava - 489

می خندم.
تو مست میشوی.
حتی با یک فنجان قهوه
که از خطوط ته آن خبر نداری.
می خندم
با اینکه می دانم
تمام خطوط موازی از ته فنجان من می گذرند.

تو، سرخی جا مانده بر لب فنجانم را می بوسی.
احساس می کنم
آن اتفاق ناگزیر
افتاده است.
پیش از آن که تو شمع روشن کنی
عود بسوزانی
یک دنیا بوسه حرامم کنی
با چشمانی که بین عسل و فروردین مردد است؛
برایم فال فروغ بگیری

من به خیانت عادت ندارم
اما مگر می شود به این لحظه گفت:
نه؟

#نیلوفر_لاری_پور

 

 

#شعر #ادبیات #عاشقانه #حس_خوب #زندگی #دوستت_دارم #عکس_نوشته #دلنوشته #poetry #lovestory #feelinggood #iran
#آدم_سربه_حوا

 

 

@adamesarbehava – 489

 

قدیمی‌تر جدیدتر

آدم‌ سر به حوا